We fietsen wat af door het Twentse land, op hoog tempo want Josse fietst niet graag achteraan. Helaas kan hij met de aanhangfiets niet voorbij zijn vader.

Bij de boerderij waar de familie logeert staat een grote trampoline.

Een hoogtepunt is het voeren van de koeien, ‘s ochtends, met boer Dennis op de trekker.

Groot voordeel: met de hechtingen eruit mag er weer gezwommen worden.

Wat was er gebeurd? De stalen schommel was door Josse omhoog gegooid en, zoals misschien wel te verwachten was, ook weer naar beneden gekomen. IJs en servetten van het geschokte personeel zijn niet genoeg en voor het eerst gebruiken we de functie “breng mij naar een ziekenhuis” in de routeplanner. Het hospitaal in Atri is 15 kilometer verderop.

Helaas is de zaterdagavond niet het beste moment om op de eerste hulp te verschijnen. We praten ons met de Wat en Hoe in het Italiaans langs de nachtzuster en wachten een uur (record) op de dokter. Het hechten is niet leuk (alleen mama mag mee, maar de kreten van Josse zijn in de wachtkamer te horen). Twee draadjes houden de boel bij elkaar en Josse mag een week niet zwemmen.

De neus heeft ook een tik gehad en lijkt nu wat op de traditionele boksersneus. We smeren met zalf en laten een week later het touw verwijderen. Tot die tijd is het spelen op het zand, niet in de zee.

Een vervelend begin van de vakantie, maar het eind mocht er ook wezen. Van de Eerste Hulp hadden we het laatste nog niet gezien.

Vlnr: Jasmijn, Joris, Emma, Sebastian, Sophie, Josse, Stijn.

Binnen is het park helemaal niet verouderd. Het weer is prachtig, de sfeer is goed en de attracties sluiten helemaal aan bij onze kinderen van tussen de 2 en 6. Josse maakt een solorit door het (lego-) safaripark waar hij nog lang over na zal praten.

We maken ook veel ritjes met zijn vieren. Soms is het spannend maar meestal gewoon leuk. Hier door de mijnen van Legoredo, het Wilde Westen van het park.

Iets verderop staat die eeuwige favoriet, de draaimolen. Rondje dan maar.

En we kunnen het Wilde Westen natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele Legoland indianenveer. (We tekenen hierbij wel aan dat deze indiaan niet van zijn veer af kon blijven, waardoor de tooi al na een uur verre van indrukwekkend was.)

Het was een mooie dag. Vergeten we snel het minder succesvolle bezoek aan de Lego-bioscoop, waar Josse al voor aanvang van de film gillend en schreeuwend de zaal verliet. Dat was ook niet erg, want daardoor kon hij met mama een extra ritje over de monorail maken. Geen slechte keuze.

We wisselen van kinderen en tante Loes rijdt terug naar huis met een slapende Josse op de achterbank.

Maar dat is natuurlijk geen zwemmen. Later in de week gaat het beter, al moet er nog wel een handje naar papa (zie de arm onder water). Maar dragen hoeft dan al niet meer.

Op vrijdag wordt er zelfs even los gezwommen, opnieuw onder leiding van oma. Echt ravotten is er nog niet bij, maar we zijn blij met de vorderingen van deze week!

Da’s niet verkeerd. Op het zwembad binnenshuis komen we zo terug.

Niet ver van de voordeur beginnen de duinen en het strand en daarachter ligt de vertrouwde Noordzee. Daarin heeft Josse wel eens eerder pootje gebaden, maar de laatste keer dat we er waren kon hij de zee niet echt waarderen.

Nu gaat het beter. Josse durft dicht bij de waterlijn te komen en af toe zelfs een natte teen te halen. Daarna snel weer op het vaste land.

Het weer is, zeker voor Deense begrippen, schitterend. Op de terugweg naar huis maken we een foto van alle Knaapse kleinkinderen. Deze week kunnen Josse en Jasmijn eens goed met hun neefje en nichtje spelen.

Josse gaat op gezonde tochten door het struikgewas, verbaast zich over de open haard en speelt op zondagochtend een spelletje Nijntje mee, dat hij prompt wint.

Op het strand gaat het ook vrij goed, en op de terugweg rapen we de oogst van deze herfst van de grond en deponeren die in de kar. Bladereren, takken en dennenappels. Kinderen erboven op en rijden maar weer.

Thuis wordt de inhoud gebruikt voor een heuse herfsttafel.

Met een bergpad omlaag komen al snel op het strand. Maar dat valt Josse tegen: het waait hard en de zee komt wel heel dichtbij. Onder groot protest gaat onze zoon even mee in het zilte nat.

Maar ook de troostende woorden van opa doen niet veel. Nee, daar op de horizon, daar moeten we naartoe: de strandtent die ook in oktober nog open is. Na enig zeuren geven we toe en halen een warme chocola. Vanachter het raam is de zee mooi zat.