Hallo Josse!

Nu we toch in het bos zij mag Josse nog even op de foto met zijn zus, op de grote steen.

Op vakantie in het bos gaan we met opa en oma weg op de fiets. We rijden een route door Duitsland (ligt om de hoek) maar het is koud en Josse bevalt het niks.

Gelukkig is er onderweg vertier. We stappen af bij een koeienwei.

De koeien houden zich gelukkig rustig en we halen zonder problemen de lunch.

We zijn een paar dagen in het Twentse bos met opa Gerard en oma Janny. Tot onze verrassing zijn de twee oude glijbanen (waarover we vaak zeiden dat ze tegenwoordig op die manier echt niet meer gebouwd zouden worden) verdwenen. Er staat nu modern speeltuinspul. Ook leuk, maar hadden we dat thuis ook niet?

Gelukkig is er ook een semi-gevaarlijk klimnet waar Josse wel opdurft.

De komende dagen blijven we in het bos.

Ja, Josse praat wat af hier in Frankrijk. Het is nog geen frans maar het begint haast wel op nederlands te lijken. Samen brengen we het vuilnis naar de prul-len-bak (lullekak) en zijn observaties zijn meestal raak (meisje-fiets bij een meisje op een fiets, om maar wat te noemen). Het mooiste is dat Josse consequent tegen alles gedag zegt.

Papa-auto! Ja, dat is papa’s auto. Dag papa-auto!

Andere auto! Ja, een andere auto. Dag andere auto!

Nog andere auto! Inderdaad. Dag nog andere auto!

(in de boot bij Cheverny)

Eten in Frankrijk, het blijft een genot. Zie hier de jonge genieter aan de slag met zijn croissant gedoopt in Yoplait.

Alle gekke dingen moet je een keer doen en dus huren we ten langen leste maar de fiets-auto die Josse al dagen staat aan de glimlachen bij de receptie van ons park. Kinderen gratis mee voorop en de arme volwassene die achterop belandt moet trappen voor zijn/haar leven. De huur bedraagt een half uur en al snel is duidelijk waarom. De trapploeg kan na dertig minuten in de bezemwagen.

Ooit moeten we de bewegende beelden maar on line zetten maar deze dynamische foto geeft goed weer hoe het eraan toe gaat als je Josse meeneemt naar een zwembad met waterglijbaan. Hier gaat hij nog met zijn vader naar beneden maar al snel moet hij helemaal alleen. Zwemmen ho maar en dus is het de vraag hoe we hem iedere keer weer uit het water weten te vissen.

Gelukkig krijgen ook kleine jongetjes het koud. Dan is het klaar met het glijden en is oma daar met een handdoek.

Josse is een ster in het bezorgen van dingen die je eigenlijk niet nodig hebt. Vaak zijn dat schoenen, die op de grond zijn blijven slingeren. Alsjeblieft papa. Dankjewel. Vaak volgt er dan nog een “schoen aan!” waar je als ouder helemaal niet op zit te wachten. Maar goed, wie wat laat slingeren weet wat hij kan verwachten.

Welnu, we zitten deze week in een krappe caravan met weinig kastruimte. En dus is het elke vijf minuten raak. Alsjeblieft! Gelukkig brengt Josse ook soms zijn eigen schoeisel.

Niet dat onze stacaravan niet mooi is, maar af en toe verlang je naar een stukje echt onroerend goed. Dit is kasteel Chambord, luxe cottage voor de Franse koningen en niet ver van onze kampeerplek.

Vanwege klein leed met vaders voiture zijn we met de grote auto van opa (Josse: opa-auto! [zegt-ie ook bij andere zwarte wagens die we tegenkomen, overigens]).

Nog niet eerder waren we met Josse in Frankrijk. Nu het eindelijk vakantie is kunnen ook de Fransen eens naar onze zoon komen kijken en dat doen er een hoop. Het tuttut en coucou is niet van de lucht maar Josse blijft er koel onder. Dat komt ook door de airco in onze plastic stacaravan (vooruit, luxe cottage) met houten deck ervoor. Daar kun je mooi op spelen.

De zon schijnt fel, tot ons grote genoegen. Kinderen die klagen krijgen een zonnebril.

(U ziet oma op de achtergrond, die paste de vrijdag tevoren op en toen ze hoorde dat we op vakantie gingen, tja.)