Hallo Josse!

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Op zondag gaan we naar Ecomare, een natuurmuseum waar we twee jaar geleden met Jasmijn ook al eens naartoe gingen. Josse zit voor de verandering in een karretje en laat zich verbazen door de langszwemmende zeehonden.

Het eiland is niet groot en dus kunnen we best lunchen aan de andere (Wadden-) kant, in een zeer luxe visrestaurant. Josse, die de laatste tijd slecht eet, laat zich van zijn goede kant zien en eet twee stukken brood. Vis = niet favoriet, helaas. Oom Berco slaat het allemaal goedkeurende gade.

We zijn een weekendje weg met opa en oma ter gelegenheid van opa’s 60e verjaardag. De bestemming is het waddeneiland Texel, zodat we de provincie niet eens uit hoeven. Eenmaal aangekomen gaan we natuurlijk meteen naar het strand. Dat is mooi en groot en rustig en het weer is ook nog eens schitterend. Op naar de zee dus!

Maar wacht – het is beter om eerst het badpak aan te trekken en dan pas de zee in te gaan. Opa gaat mee.

Na afloop nog even graven en dan is het wel meer mooi geweest met het strandbezoek. We halen een ijsje bij de strandtent en gaan naar huis.

We brengen een weekje door in het zomerhuisje in Twente. Daar kunnen de kinderen lekker ravotten en klooien en heb je als ouder ook eens rust. Althans, dat is de bedoeling. Maar Josse wil de laatste tijd steevast dat papa of mama meekomt als er gespeeld moet worden. De hand wordt vastgepakt en niet meer losgelaten. Zo brengen we toch nog een week door bij de schommel.

Naast de schommel, waar Josse vooral op wil als Jasmijn er ook op zit, is er nog een zandbak die matig interessant bevonden wordt. Nog beter zijn de meegebrachte waterbaan en de zojuist aangeschafte voetbal.

Josse blijkt het enige kindje dat zonder moeite zijn zonnebril op houdt. Dat is ons bij Jasmijn nog nooit gelukt. Op de piste is het gezellig maar koud. De skiërs boeien Josse mateloos.

Later mag Josse met oma mee op de slee.

We zijn op vakantie en eten in een restaurant. Stil zitten in een babystoel, dat is niets voor Josse. Gelukkig is opa Gerard mee en die is niet te beroerd om even wat hapjes te geven.

We gaan voor het eerst met Josse op autovakantie. In twee dagen rijden we naar Oostenrijk om met de familie uit het Noorden een weekje te gaan skieën. Dat betekent tussen de vijf en zes uur rijden per dag, een redelijk beperkte tijd waarvan we hopen dat de kinderen het niet vervelend zullen vinden.

Het gaat redelijk. Na een tijdje valt de achterbank in slaap en maken we mooie kilometers over de autobaan.

Maar het geluk duurt niet voort. Het weer is erg slecht en de Duitsers hebben besloten grote stukken autobaan open te breken. Dat geeft files en daardoor gaat het tempo eruit. We besluiten wat te gaan eten en treffen een restaurant waar een schnitzel van een halve kilo geserveerd wordt. Daar moet een familie van kunnen eten, en dus bestellen we ‘m. Het is een wonderlijk bord dat vervolgens bezorgd wordt.

Na nog een lange file hebben we er genoeg van. Een nachtje slapen in een hotel later komen we opa en oma tegen, die even verderop de nacht doorgebracht hebben. Daarmee kunnen de kinderen over twee auto’s verspreid, en zo heeft Josse een rustige rest van de rit.

Na de middag zijn we op de plek van bestemming. Morgen maar eens kijken wat hier voor onze kleinste te doen is.

Op 4 oktober wordt Josse 1 jaar oud. Probleempje: we zitten nog steeds in Turkije en vliegen later die avond pas weer terug naar Nederland. De cadeau’s laten we dus nog maar even zitten, maar helemaal niets doen is ook zo ongezellig en daarom beginnen we de dag met een lied, het door Jasmijn hard meegezongen er is er een jarig. Gelukkig hebben we eerder geoefend met het fenomeen Hoera!, zie hieronder.

In ons vakantiepark worden jarigen bij het diner normaliter toegezongen door het parkpersoneel, maar omdat we vertrekken eten we vanavond buiten de reguliere tijd. Dikke pech? Gelukkig niet, want onze vriendelijke Belgische gastvrouw regelt gewoon een taart en een aubade bij de lunch. De familie gaat er eens goed voor zitten.

En inderdaad, daar komt de taart!

Na een keihard Happy Birthday is het natuurlijk tijd om de kaars uit te blazen. Mama blaast gelukkig hard mee. En tja, als het kind eenmaal 1 is dan hoeven we ons een stuk minder zorgen te maken om snacks met veel suiker. Toch?

Later op de dag slaapt Josse keurig tijdens de vlucht terug naar huis en als hij in Nederland weer wakker wordt is de verjaardag eigenlijk al voorbij. Maar laten we afspreken dat we er hier ook nog een klein feestje aan wijden.

We verblijven aan de Middellandse Zee, maar wel aan een gedeelte waar het strand bestaat uit grote en nog grotere keien. Voor ons plezier is ter hoogte van het park wat zand opgespoten. Maar dat is juist voor kinderen van nog geen 1 een slecht idee! Josse neemt een hapje.

Gelukkig is de zee zelf een stuk interessanter. De keien in de branding vormen in feite een grote ballenbak waar Josse prima mee kan spelen. Ook in de golven vindt hij het leuk, totdat een groot exemplaar hem overspoelt.

Dan is het wel mooi geweest en mag mama voor wat warmte zorgen.

We maken een dagtrip naar het naburige Kemer, waar we het plaatselijke dolfinarium bezoeken. De vraag bij dit soort dingen is of Josse veel meekrijgt van de show. De medewerkers denken van niet en laten hem daarom gratis naar binnen. Eenmaal op de tribune valt het gelukkig mee en komt Josse (met enige hulp) zelfs tot een applausje.

Maar het is niet makkelijk, van hot naar her in Kemer. Vlak na de dolfijnen vindt Josse het wel best en valt hij in zijn buggy in slaap.